ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΡΟΣΥΜΝΑΣ

ΠΡΟΣΥΜΝΑ -- ΔΗΜΟΣ ΜΥΚΗΝΑΙΩΝ

Διαγωνισμός : ΖΩΗ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

 

Όλοι οι Ορισμοί της Ζωής

(Από το βιβλίο "BIOGENESIS" του NOAM LAHAV , Oxford University Press , 1999 )

Αντί να ερωτούμε "Ποιές είναι οι αναγκαίες ιδιότητες των συστατικών που κάνουν δυνατό ένα ζωντανό σύστημα;" κάνουμε την ερώτηση "Ποιά είναι η αναγκαία και επαρκής οργάνωση ενός δοθέντος συστήματος για να είναι μία ζωντανή ολότητα;"

Francisco Varela κ.ά. "Αυτοποίηση"

Με τόσες πολλές ιδιότητες που απαιτούνται για να χαρακτηρίσουμε τα ζωντανά όντα , δεν είναι παράξενο που η "ΖΩΗ" είναι πολύ δύσκολο να ορισθή. Πράγματι , είναι πρακτικά αδύνατο ακόμη και μεταξύ επιστημόνων της ίδιας γενιάς να συμφωνήσουν στον ορισμό της ζωής. Σαν αποτέλεσμα , η μεγάλη πλειοψηφία των επιστημόνων προτιμάει να χρησιμοποιεί μία λειτουργική περιγραφή του τί μπορούν να κάνουν οι ζωντανοί οργανισμοί παρά ένα απόλυτο ορισμό που να ασχολείται με το τί πραγματικά είναι η ζωή.

 

Δύο όψεις της "ζωής"

Οι επιστημονικές προσεγγίσεις στο χαρακτηρισμό της ζωής είναι 2 : η μία εστιάζεται στο μοριακό επίπεδο ( οι περισσότεροι ορισμοί αναφέρονται σε αυτή ) , ενώ η δεύτερη είναι κυτταρο-κεντρική ( η έννοια της ΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗΣ , από τους Fleischaker,1994 - Luisi,1994 - Mingers,1995 - Varela,1974 , κ.ά. ) σύμφωνα με την οποία η ζωή δεν μπορεί να χαρακτηρισθή μέσω μόνο ενός συστατικού ή να αποδοθή στο πολύπλοκο σχέδιο της.

Πραγματικά (Απόλυτα) κριτήρια και Δυνητικά κριτήρια για τη ζωή

Ο Ganti(1987) τόνισε τη διαφορά μεταξύ ιδιοτήτων που ένα ζωντανό σύστημα πρέπει εγγενώς να έχει ( ενότητα , μεταβολισμό , εσωτερική σταθερότητα , υποσύστημα μεταφοράς πληροφοριών , και προκαθορισμένο έλεγχο ) και "δυνητικών ζωντανών" κριτηρίων ( ανάπτυξη-αναπαραγωγή , ικανότητα κληρονομικής αλλαγής και εξέλιξης , και θνησιμότητα ). Η "δυνητική ζωή" φαίνεται όμοια ή ταυτόσημη με την "ικανότητα για εξέλιξη" ( Fleischaker,1990a -Chyba , McDonald,1995 ) .

 

Επιστημονικοί ορισμοί της ζωής

Είναι φανερό ότι χρειαζόμασθε ένα λειτουργικό ορισμό του τί είναι η ζωή και πώς μπορεί να χαρακτηρισθή , και ταυτόχρονα , να έχουμε μία ιστορική περιγραφή που να συσχετίζει τη ζωή όπως τη γνωρίζουμε με την ιστορία της.

Οι Δαρβινικοί Ορισμοί υπονοούν τη Γένεση της Ζωής

Περιέργως , οι περισσότεροι ορισμοί της ζωής δεν ασχολούνται με τη γένεση της ζωής. Το πρόβλημα της γένεσης είναι επακόλουθο της εισαγωγής της εξέλιξης. Η σπουδαιότητα της εξέλιξης σαν κεντρικό χαρακτηριστκό της γένεσης της ζωής υιοθετήθηκε στο γενικό ορισμό εργασίας που χρησιμοποιήθηκε από τη ΝΑΣΑ (Fleischaker,1994).

Ο Ρυθμός θεμελιώδες χαρακτηριστικό της Ζωής

Οι ζωντανοί οργανισμοί χαρακτηρίζονται από ρυθμό όχι τόσο σαν τμήμα του μεταβολισμού ή της αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον , όσο σαν ανεξάρτητο χαρακτηριστικό δηλωτικό της παρουσίας ενός συγκεκριμένου αυτο-ρυθμιζόμενου συστήματος. Ισως αυτό το χαρακτηριστικό πιθανόν να είναι τόσο αρχαίο όσο και η ίδια η ζωή.

Η Ιστορία των Ορισμών

Ο πρώτος ορισμός (L.Buchner,1855) δόθηκε λίγο πρίν από το περίφημο πείραμα του ΠΑΣΤΕΡ (1862) και την άφιξη του Δαρβινισμού. Αντανακλά όχι μόνο την αμφισβήτηση της θεωρίας της ΑΥΤΟΜΑΤΗΣ ΓΕΝΕΣΗΣ αλλά επίσης δείχνει το επίπεδο κατανόησης του αργού ρυθμού που χαρακτηρίζει την εμφάνιση της ζωής όπως κατανοείται σήμερα , καθώς επίσης την σημασία του περιβάλλοντος της πρωταρχικής Γής σε αυτές τις διαδικασίες.

Η κατανόηση της βαθμιαίας μετάβασης από το ανόργανο στο οργανικό και η εφαρμογή των γνωστών νόμων της Φυσικής και της Χημείας στο πρόβλημα της γένεσης της ζωής είχαν ήδη αρχίσει πολύ πρίν τον Δαρβίνο , και αποκορυφώθηκαν στο παράδειγμα των ΟΠΑΡΙΝ-HALDANE. Πολλοί επιστήμονες ακόμη και σήμερα όμως (MONOD-POLANYI) αρνούνται την δυνατότητα να μπορέσουμε να εξηγήσουμε επιστημονικά την γένεση της ζωής.

Πολλοί συγγραφείς ξεκινούν την συζήτηση για τη ζωή με τον ορισμό του ΟΠΑΡΙΝ , δηλαδή η ζωή χαρακτηρίζεται απο αυτο-αναπαραγωγή , μεταβολισμό και προσαρμοστικότητα , καθώς και από την δυνατότητα κατάλυσης και αυτο-κατάλυσης.

Από άλλους επιστήμονες τονίζονται η σημασία της πολυπλοκότητας , της επεξεργασίας και ανταλλαγής βιολογικών πληροφοριών , της τελεονομίας , της επικοινωνίας , της ικανότητας επεξεργασίας πληροφοριών από το περιβάλλον , της ανατροφοδότησης , της αυτονομίας , και της συμπληρωματικότητας.

Τελικά υπάρχουν δύο τρόποι να ορίσουμε τη ζωή : ο πρώτος εστιάζεται στις ιδιότητες των μεμονωμένων οργανισμών ( από τον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ αρχικά , καλύπτει τους περισσότερους ορισμούς ) , ενώ ο δεύτερος έχει ένα πολύ πιο παγκόσμιο και οικολογικό χαρακτήρα ( η υπόθεση της ΓΑΙΑΣ του JAMES LOVELOCK ).

 

Τα σημαντικά χαρακτηριστικά των ζωντανών οργανισμών (MOROWITZ,1992)

Οι ζωντανοί οργανισμοί είναι πολύπλοκες , μακριά απο ισορροπία , δομές που συντηρούνται από τη ροή ενέργειας από εξωτερικές πηγές. Είναι χωρισμένες σε τμήματα , οργανικές , στενά συνδεδεμένες και επικοινωνώντας με το περιβάλλον τους ( περιλαμβανομένων άλλων ζωντανών οργανισμών ) και ταυτόχρονα διαχωρισμένες με όριο από αυτό ( στους σημερινούς οργανισμούς από διπλό στρώμα λιπιδίων ) , και εξαρτημένες στις δραστηριότητές τους από συνεχή ροή ενέργειας και ύλης μέσω αυτής της μεμβράνης , από το περιβάλλον τους. Μπορούν να αναπαράγονται , να μεταλλάσονται , να ανταλλάσουν ύλη και ενέργεια με το περιβάλλον τους , και να εξελίσσονται , σε διαδικασίες που καταλύονται από ένα μεγάλο οπλοστάσιο οργανικών καταλυτών. Τα χαρακτηριστικά των περισσοτέρων ή σχεδόν όλων αυτών των διαδικασιών και μορίων -- όπως αντανακλώνται από τους χημικούς κύκλους , κυκλοφορία , επικοινωνία , συμπληρωματικότητα , και ρυθμούς τους , καθώς επίσης από τα δυνητικά ζωντανά κριτήρια κάθε οργανισμού -- επιβεβαιώνουν την αρχή της συνέχειας. Έχοντας εξελιχθή από άψυχη ύλη , συνιστούν αυτοκαταλυτικά , εξελισσόμενα , τελεονομικά οργανικά συστήματα που μπορούν να μεταφέρουν , αποθηκεύσουν , και να επεξεργαστούν πληροφορίες , βασισμένα σε καθορισμένες , διαδοχικές χημικές αντιδράσεις , οι οποίες όλες χαρακτηρίζουν τις αυτοποιητικές οντότητες.

 

Άλλες Απόψεις

H Επιστημονική εικόνα δεν είναι η μοναδική άποψη. Υπάρχουν θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των ποικίλων πεδίων δραστηριότητας του ανθρώπινου πνεύματος , τέτοιων όπως της επιστήμης , της φιλοσοφίας , της ιατρικής , της τέχνης , της κοινωνιολογίας , της πολιτικής και της θεολογίας , όσον αφορά το τι είναι ζωή και πώς σχετίζεται με άλλα βιολογικά και κοσμολογικά φαινόμενα. Κάθε μία από αυτές τις απόψεις όχι μόνο μπορεί να χρησιμιοποιηθή σαν αφετηρία για συζήτηση πάνω στη φύση της ζωής αλλά έχει επίσης επίδραση στα άλλα πεδία. Ειδικώς , μία αλλαγή στη επιστημονική άποψη ως προς τη γένεση και φύση της ζωής είναι πρόκληση προς όλα τα άλλα πεδία , που τείνουν να υην υιοθετήσουν. Αυτό όμως δεν υπήρξε πάντα ο κανόνας , όπως φαίνεται από την ιστορία της αναζήτησης της γένεσης της ζωής.

Τελεολογία και Τελεονομία

Ο όρος "τελεολογία" έχει μία πολύ μεγάλη ιστορία στη φιλοσοφία. Η Τελεολογία είναι η μελέτη και εξήγηση των πραγμάτων , διαδικασιών , και φαινομένων συναρτήσει του σκοπού τους. Ένα συνήθες παράδειγμα της χρήσης της τελεολογίας είναι οι διδασκαλίες του Αριστοτέλη.

Αυτό που υπονοείται στον όρο "τελεολογία" είναι η ύπαρξη ενός σχεδιαστή , ή Θεού , που κατευθύνει διαδικασίες και αλλαγές. Με την πρόοδο της σύγχρονης επιστημονικής σκέψης , η τελεολογία έπρεπε να παραγκωνισθή , για να παραμείνει μόνο στο χώρο της θρησκείας. Πράγματι είναι ένα πολύ σημαντικό προσόν της θεωρίας της εξέλιξης του Δαρβίνου ότι η τελεολογική άποψη της προ-Δαρβινικής θεολογίας μπόρεσε να αντικατασταθή τόσο όμορφα από μία σκόπιμη εξήγηση.

Ο όρος "τελεονομία" επινοήθηκε το 1958 από τον Pittendrigh. Είναι ένας διευθυνόμενος και ωφέλιμος τρόπος συμπεριφοράς ζωντανών οργανισμών και διαδικασιών της ζωής. Όπως ο Julian Huxley υπέδειξε

Ήταν ένα από τα μεγάλα προσόντα του ίδιου του Δαρβίνου το ότι έδειξε ότι η σκοπιμότητα των οργανικών δομών και λειτουργιών ήταν φαινομενική μόνο. Η τελεολογία της προσαρμογής είναι μία ψευδο-τελεολογία , ικανή να εξηγηθή από καλές μηχανιστικές αρχές , χωρίς τη παρέμβαση σκοπού , συνειδητού ή ασυνείδητου , εκ μέρους είτε του οργανισμού είτε οποιασδήποτε εξωτερικής δύναμης.

 

Το ΑΥΤΟΜΑΤΟΝ : ένα παράδειγμα μαθηματικής άποψης.

Η πρώτη και πιο εκλαικευμένη μαθηματική περιγραφή της ζωής είναι εκείνη του John von Neumann το 1948. Η αναλογία μεταξύ ζωντανών οργανισμών και μηχανικών αυτομάτων ήταν συνέπεια της διορατικότητας του von Neumann στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Το αυτόματο έχει 2 βασικά συστατικά , τα οποία έχουν τα ανάλογά τους στα ζωντανά κύτταρα , δηλαδή , τον υπολογιστή-μηχάνημα (hardware) και το λογισμικό-πρόγραμμα (software) για την επεξεργασία των πληροφοριών. Στα ζωντανά κύτταρα , οι πρωτείνες είναι το hardware και τα πυρηνικά οξέα το software. Οι πρωτείνες είναι τα βασικά συστατικά του μεταβολισμού , ενώ τα πυρηνικά οξέα ενσωματώνουν τη πληροφορία.

Η παραπάνω εικόνα περιγράφει ένα αυτο-αναπαραγώμενο αυτόματο που δραστηροποιείται σε ένα περιβάλλον που περιέχει πρώτες ύλες και εκφράζει τις λογικές σχέσεις μεταξύ των 4 συστατικών , που συμβολίζονται A , B , C , και D.

Το A είναι ένα είδος "εργοστασίου" που του δίνεται μια περιγραφή βχ του επιθυμητού αποτελέσματος χ . Βασισμένο σε αυτή τη περιγραφή , επιλέγει τις κατάλληλες διαθέσιμες πρώτες ύλες στο περιβάλλον του για να κατασκευάση το συγκεκριμένο προιόν χ .

Το B είναι ο αντιγραφέας , που του δίνεται η περιγραφή β σαν είσοδος και περάγει ένα αντίγραφό του , το β΄ , σαν έξοδος-αποτέλεσμα.

Το C είναι ελεγκτής. Όταν του δίνεται η οδηγία β(χ) , μεταφέρει τη πληροφορία στο β για αντιγραφή. Το πρώτο αντίγραφο μετά περνά στο A , που κάνει τη κατασκευή. Το δεύτερο αντίγραφο προσκολείται στη έξοδο του A και μετά αποδεσμεύεται ως (χ+β(χ)) από τη μηχανή A + B + C .

Το D είναι μία περιγραφή που δίνει στο A τη δυνατότητα να κατασκευάση το συνδυαστικό σύστημα A + B + C . Το D είναι επομένως η αυτο-περιγραφή της μηχανής.

Με την ανακάλυψη της δομής του DNA από τους WATSON και CRICK , και την ανάπτυξη του κλάδου της Μοριακής Βιολογίας , μπορέσαμε να αναγνωρίσουμε τα βιολογικά ανάλογα των 4 συστατικών του Αυτόματου του von Neumann :

Το D είναι το Γενετικό υλικό , το DNA.

Το A είναι τα Ριβοσώματα.

Το B είναι τα ένζυμα RNA και DNA πολυμεράση.

και το C είναι τα ελεγκτικά μόρια καταστολής και αναστολής και άλλα αντικείμενα των οποίων η λειτουργία είναι ακόμη ατελώς κατανοητή.

 

Ιοί

Οι Ιοί είναι βιομοριακά συμπλέγματα που μπορούν να αναπαράγονται σε κατάλληλα κύτταρα-ξενιστές. Σύμφωνα με κάποιους ορισμούς της ζωής , οι Ιοί αποκλείονται από την κατηγορία των ζωντανών όντων αφού δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους. Μερικοί επιστήμονες τους θεωρούν οντότητες που βρίσκονται στη διαχωριστική γραμμή μεταξύ άψυχης και ζωντανής ύλης. Άλλοι τους θεωρούν πρόσφατους στη βιολογία , με πολλαπλές γενέσεις πολλές φορές κατά τη διάρκεια της εξέλιξης , ή απλά απομεινάρια κυττάρων.

 

Οι Ορισμοί της Ζωής σε χρονολογική σειρά από το 1855 έως σήμερα (1997)

1855 ( L.Buchner )

Υπάρχει Αυτόματη Γένεση , και ανώτερες μορφές έχουν σταδιακά και αργά αναπτυχθεί από προυπάρχουσες κατώτερες μορφές , καθοριζόμενες πάντοτε από την κατάσταση της Γής , αλλά χωρίς την άμεση επίδραση κάποιας ανώτερης δύναμης.

1855 ( R.Virchow )

Η Ζωή θα παραμείνει πάντα κάτι το ξεχωριστό , ακόμη και αν ανακαλύψουμε ότι δημιουργείται και εξελίσσεται μηχανιστικά μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια.

1866 ( E.Haeckel )

Οποιαδήποτε λεπτομερής υπόθεση που αφορά τη καταγωγή της Ζωής πρέπει να θεωρηθή ανάξια , επειδή , μέχρι τώρα , δεν έχουμε ικανοποιητικές πληροφορίες σχετικές με τις εξαιρετικά ιδιάζουσες συνθήκες που επικρατούσαν στην επιφάνεια της Γής όταν αναπτύχθηκαν οι πρώτοι οργανισμοί.

1868 ( T.H.Huxley )

Οι ζωτικές δυνάμεις είναι μοριακές δυνάμεις.

1868 ( J. von Liebig )

Μπορούμε μόνο να υποθέσουμε ότι η ζωή είναι ακριβώς τόσο παλιά και ακριβώς τόσο αιώνια όσο και η ίδια η ύλη....Γιατί η οργανική ζωή να μη θεωρηθή ότι είναι παρούσα από την Αρχή ακριβώς όπως ο Άνθρακας με τις ενώσεις του , ή όπως γενικά το σύνολο της αδημιούργητης και άφθαρτης ύλης.

1869 ( J.Browning )

Δεν υπάρχει καμμιά διαχωριστική γραμμή μεταξύ των οργανικών και ανόργανων ενώσεων.... Κατά αναλογία , πιστεύω ότι , πολύ γρήγορα , θα αντιμετωπίσουμε εξίσου μεγάλη δυσκολία στο να χαράξουμε μία διαχωριστική γραμμή μεταξύ των πιο απλών μορφών ζωντανής ύλης και της άψυχης ύλης.

1871 ( L.S.Beale )

Η Ζωή είναι μία ισχύς , μία δύναμη , ή μία ιδιότητα ειδική και ξεχωριστή , που επηρεάζει προσωρινά την ύλη και τις συνηθισμένες δυνάμεις της , αλλά εντελώς διαφορετική από , και σε κανένα τρόπο συσχετισμένη με , οποιαδήποτε από αυτές.

1872 ( H.C.Bastian )

Τα ζωντανά όντα είναι παράξενα μίγματα φυσιολογικής ύλης και φυσιολογικών δυνάμεων που στις διακριτές καταστάσεις τους δεν κατέχουν το σύνολο των ιδιοτήτων γνωστό ως Ζωή.

1878a ( C.Bernard )

Η Ζωή δεν είναι ούτε βασική αρχή ούτε επακόλουθο. Δεν είναι αρχή διότι αυτή η αρχή , με κάποιο τρόπο αδρανή ή αναμενώμενο , θα ήταν ανίκανη να δράση από μόνη της. Η Ζωή δεν είναι ούτε επακόλουθο , διότι οι φυσικοχημικές συνθήκες που καθορίζουν την εκδήλωσή της δεν μπορούν να της δώσουν κάποια κατεύθυνση ή κάποια σαφή μορφή....

Κανείς από αυτούς τους δύο παράγοντες , ούτε η κατευθυντήρια αρχή των φαινομένων ούτε το σύνολο των υλικών συνθηκών για την εκδήλωσή της , μπορούν από μόνος του να εξηγήση την Ζωή. Η ένωση τους είναι αναγκαία. Κατά συνέπεια , η Ζωή είναι για μας μία σύγκρουση.

1878b ( C.Bernard )

Εάν έπρεπε να ορίσω τη Ζωή σε μία μόνη φράση.... θα έλεγα : Η Ζωή είναι δημιουργία.

~1880 ( F.Engles , οπαδός του Hegel , 1842 )

Καμμιά φυσιολογία δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι είναι επιστημονική εάν δε θεωρεί τον Θάνατο ουσιαστικό παράγοντα της ζωής.... Η Ζωή σημαίνει να πεθαίνεις.

1884 ( H.Spencer )

Ο πιο ευρύς και πλήρης ορισμός της Ζωής θα είναι "η σσυνεχής προσαρμογή εσωτερικών συσχετισμών σε εξωτερικούς συσχετισμούς".

1897 ( W.Pfeffer )

Ακόμα και η καλύτερη χημική γνώση όλων όσων συμβαίνουν μέσα στο πρωτόπλασμα δεν επαρκεί πλέον για την εξήγηση και κατανόηση των ζωτικών διαδικασιών , όπως δεν επαρκεί η πληρέστερη γνώση του Άνθρακα και του Σιδήρου για τη κατανόηση μιάς ατμομηχανής.

1908 ( A.B.Macallum )

Όταν ζητάμε να εξηγήσουμε την γένεση της Ζωής , δεν απαιτείται να υποθέσουμε ένα πολύ πολύπλοκο οργανισμό... ως τον αρχικό πρόγονο όλων , αλλά μάλλον κάποιον που αποτελείται από λίγα μόρια μόνο και τέτοιου μεγέθους που να πέρα από το ορατό πεδίο και του πιο ισχυρού μικροσκοπίου.

1923 ( A.Putter )

Είναι ο ειδικός τρόπος σύνθεσης των υλικών και των διαδικασιών , η χωρική και χρονική τους οργάνωση που συνιστούν ότι αποκαλούμε Ζωή.

1924 ( A.I.Oparin )

Η Ζωή μπορεί να αναγνωρισθεί μόνο σε σώματα που έχουν καθορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ξεχωριστά στους ζωντανούς οργανισμούς και δεν παρατηρώνται στον νεκρό κόσμο. Ποιά είναι αυτά τα χαρακτηριστικά ; Καταρχήν υπάρχει μία καθορισμένη δομή ή οργάνωση. Μετά υπάρχει η ικανότητα των οργανισμών να μεταβολίζουν τη τροφή , να αναπαράγονται και επίσης να αντιδρούν σε ερεθίσματα.

1929 ( J.H.Woodger )

Δεν φαίνεται απαραίτητο να σταματήσουμε στη λέξη <Ζωή> επειδή αυτός ο όρος μπορεί να απαλειφθεί από το επιστημονικό λεξιλόγιο αφού είναι ακαθόριστη αφαίρεση και μπορούμε να προχωρίσουμε πολύ καλά με τον όρο <ζωντανοί οργανισμοί> που είναι μία οντότητα η οποία μπορεί θεωρητικά να καταδειχθή.

1933 ( L.Bertalanffy )

Ένας ζωντανός οργανισμός είναι ένα σύστημα οργανωμένο ιεραρχικά... από μεγάλο αριθμό διαφορετικών τμημάτων , στο οποίο ένας μεγάλος αριθμός διαδικασιών είναι τόσο ρυθμισμένες , που , μέσω των αμοιβαίων σχέσεών τους εντός ευρέων ορίων με συνεχή αλλαγή των υλικών και ενεργειών που συνιστούν το σύστημα και επίσης παρά τις διαταραχές που προκαλούνται από εξωτερικές επιδράσεις , το σύστημα γεννάται ή παραμένει στη χαρακτηριστική κατάστασή του , ή αυτές οι διαδικασίες οδηγούν στην παραγωγή όμοιων συστημάτων.

1933 ( N.Bohr )

Η ύπαρξη ζωής πρέπει να θεωρηθεί θεμελιακό γεγονός που δεν μπορεί να εξηγηθεί , αλλά πρέπει να ληφθή ως αφετηρία στη βιολογία , μέ παρόμοιο τρόπο που το Κβάντο της Δράσης , το οποίο εμφανίζεται μή-λογικά από την άποψη της Κλασσικής Φυσικής , μαζί με την ύπαρξη στοιχειωδών σωματιδίων , σχηματίζει τη βάση της Ατομικής Φυσικής.

1944 ( E.Schrodinger )

Η Ζωή φαίνεται να είναι οργανωμένη και με κανόνες συμπεριφορά της ύλης , όχι βασισμένη αποκλειστικά στη τάση της να μεταβή από τη τάξη στην αταξία , αλλά βασισμένη εν μέρει σε προυπάρχουσα τάξη που συνεχίζεται αδιάκοπα.

1948 ( J.Alexander )

Τα ουσιώδη κριτήρια της ζωής είναι διττά : (1) η ικανότητα να κατευθύνει τη χημική αλλαγή με τη κατάλυση - (2) η ικανότητα αναπαραγωγής με αυτοκατάλυση. Η ικανότητα να υφίσταται κληρονομίσιμες καταλυτικές αλλαγές είναι γενική , και είναι ουσιώδης όπου υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ διαφορετικών ειδών ζωντανών οργανισμών, όπως υπήρξε η περίπτωση στην εξέλιξη φυτών και ζώων.

1952 ( J.Perrett )

H Ζωή είναι ένα δυναμικά , αυτο-διαιωνιζόμενο , ανοικτό σύστημα συνδεδεμένων χημικών αντιδράσεων , που καταλύονται βήμα-βήμα και σχεδόν ισόθερμα από πολύπλοκους και εξειδικευμένους καταλύτες που παράγονται και αυτοί από το σύστημα.

1956 ( R.D.Hotchkiss )

Η Ζωή είναι η επαναληπτική παραγωγή διατεταγμένης ανομοιογένειας.

1959 ( N.H.Horowitz )

Προτείνω ότι αυτές οι 3 ιδιότητες ( ικανότητα μετάλλαξης , αυτο-αναπαραγωγή και ετερο-κατάλυση ) αποτελούν ένα αναγκαίο και επαρκή ορισμό της ζωντανής ύλης.

1965 ( J.D.Bernal )

Όλες οι βιοχημικές και βιοφυσικές μελέτες οδηγούν κατευθείαν πίσω στο γενικό ερώτημα της Αρχής. Η γένεση , δομή και λειτουργία δεν μπορούν πλέον να διαχωρίζονται.

1967 (J.D.Bernal)

Η Ζωή είναι μια μερική , συνεχής , προοδευτική , πολυμορφική και υπό προυποθέσεις αλληλεπιδραστική , αυτο-συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων ατομικών ηλεκτρονικών καταστάσεων.

1972 ( L.Gatlin )

Δομική ιεραρχία λειτουργικών μονάδων που έχει αποκτήσει μέσω της εξέλιξης την ικανότητα να αποθηκεύει και να επεξεργάζεται τις πηροφορίες που είναι αναγκαίες για την δική της αναπαραγωγή.

1973 ( P.Fong )

Η Ζωή είναι φτιαγμένη από 3 βασικά στοιχεία : ύλη , ενέργεια και πληροφορία.... Κάθε στοιχείο της ζωής που δεν είναι ύλη ή ενέργεια μπορεί να αναχθή σε πληροφορία.

1973 ( J.P.Yockey )

Η Ζωή .... φαίνεται να περιφρονεί τον Δεύτερο Νόμο της Θερμοδυναμικής. Οι Βιολογικοί οργανισμοί φαίνεται να είναι κάτι περισσότερο από χημικά συστήματα αλλά ταυτόχρονα ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ σε αυτά τα συστήματα αποκαλύπτουν ότι οι φυσικοί νόμοι υπακούονται. Το γεγονός ότι η πληροφορία είναι ταυτόχρονα μιά ποσότητα , που μπορεί να ορισθή μαθηματικά και λειτουργικά και ακόμη υπάρχει σε ζωντανή ύλη αλλά όχι σε νεκρή , μπορεί ίσως να συνεισφέρει στη λύση αυτού του παράδοξου.

1975 ( J.Maynard Smith )

Θεωρούμε ως ζωντανό κάθε πληθυσμό οντοτήτων που έχει τις ιδιότητες του πολλαπλασιασμού , της κληρονομικότητας και της διαφοροποίησης.

1977 ( E.Argyle )

Η Ζωή στη Γή σήμερα είναι μία πολύ εκφυλισμένη διαδικασία στην οποία υπάρχουν εκαττομύρια διαφορετικοί γονιδιακοί κρίκοι ( είδη ) που προφέρουν μία λέξη "ζωή"

1979 ( C.E.Folsome(Onsager-Morowitz))

Η ζωή είναι εκείνη η ιδιότητα της ύλης που έχει σαν αποτέλεσμα τη συνδυασμένη ανακύκλωση βιοστοιχείων σε υδατικό διάλυμα , οδηγούμενη τελικά από την ηλιακή ενέργεια στην επίτευξη της μέγιστης πολυπλοκότητας.

1981 ( E.H.Mercer )

Το μόνο διακριτικό χαρακτηριστικό , και επομένως το καθοριστικό χαρακτηριστικό , ενός ζωντανού οργανισμού είναι ότι είναι το παροδικό υλικό υποστήριγμα μιάς οργάνωσης με την ικανότητα της επιβίωσης.

1981a ( M.Eigen & R.Winkler-Oswatisch )

Το πιο φανερό χαρακτηριστικό της ζωής είναι η πολυπλοκότητά της .... Το φυσικό πρόβλημα της αρχής της Ζωής μπορεί να αναχθή στη ερώτηση : "Υπάρχει μηχανισμός με τον οποίο μπορεί να δημιουργηθή πολυπλοκότητα με ένα συστηματικό , αναπαραγώγιμο τρόπο ;"

1982 ( E.Haukioja )

Ένας ζωντανός οργανισμός ορίζεται ως ένα ανοικτό σύστημα το οποίο είναι ικανό να πληρεί τη συνθήκη : είναι ικανό να αυτο-συντηρείται σαν ένα Αυτόματο .... η μακροχρόνια λειτουργία των Αυτόματων είναι δυνατή μόνο εάν υπάρχει μία οργάνωση που κατασκευάζει νέα Αυτόματα. Ένα Αυτόματο μπορεί να χρησιμεύει σαν μία τέτοια οργάνωση.

1984 ( P.Schuster )

Η μοναδικότητα της ζωής δεν μπορεί να αναχθή σε ένα μόνο χαρακτηριστικό που απουσιάζει στο μη-ζωντανό κόσμο. Είναι η ταυτόχρονη παρουσία όλων των χαρακτηριστικών ιδιοτήτων .... και τελικώς ακόμη περισσότερα , ότι αποτελεί την ουσία ενός βιολογικού συστήματος.

1985 ( V.Csanyi & G.Kampis )

Προτείνεται ότι η αναπαραγωγή --- μία διαδικασία αντιγραφής που επιτυγχάνεται με ένα ειδικό δίκτυο ενδο-συσχετιζόμενων συστατικών και διαδικασιών παραγωγής των συστατικών , που παράγουν το ίδιο δίκτυο με εκείνο που τα παράγει --- χαρακτηρίζει το ζωντανό οργανισμό.

1986 ( N.H.Horowitz )

Η Ζωή είναι συνώνυμη με την κατοχή γενετικών ιδιοτήτων. Κάθε σύστημα με την ικανότητα να μεταλλάσσεται ελεύθερα και να αναπαραγάγει την μετάλλαξή του πρέπει σχεδόν αναπόφευκτα να εξελλίσσεται σε κατευθύνσεις που να εξασφαλίζουν την επιβίωση του. Δεδομένου αρκετού χρόνου , το σύστημα θα αποκτήση την πολυπλοκότητα , τη ποικιλία και την έλλειψη σκοπού που αναγνωρίζουμε ως "ζωντανό".

1986 ( M.J.Katz )

Η Ζωή χαρακτηρίζεται από υπερβολικά πολύπλοκες καθορισμένες δομές , δομές που απαιτούν μέγιστη προσδιοριστία για την συγκρότηση τους .... Οι βιολογικές φόρμες είναι καθοριστικές φόρμες , και διακρίνονται από σταθερότητα , συνοχή και μονιμότητα .... Η δυνατότητα αναπαραγωγής των σταθερών δομών ήταν το μεγάλο άλμα , διότι ζωή είναι ύλη που έμαθε να αναδημιουργή πιστά ότι είναι , σε όλες τις άλλες απόψεις , τυχαίες δομές.

1986 ( R.Sattler )

Ζωντανό σύστημα = ένα ανοικτό σύστημα που είναι αυτο-αναπαραγώμενο , αυτο-ρυθμιζόμενο , και τροφοδοτούμενο με ενέργεια από το περιβάλλον.

1987 ( S.Lifson )

Ακριβώς όπως η κυματο-σωματιδιακή συμπληρωματικότητα έχει σημασία στα μικροσκοπικά συστήματα , η μη-αντιστρεψιμότητα και η τάση προς ισορροπία είναι χαρακτηριστικό των θερμοδυναμικών συστημάτων , οι συμμετρίες στο χώρο είναι χαρακτηριστικές στους κρυστάλλους , έτσι η οργάνωση και η τελεονομία υποδηλώνουν την ζωντανή ύλη. Η ζωντανή , και μόνο η ζωντανή , ύλη μπορεί να λεχθή ότι είναι οργανωμένη , που σημαίνει ότι είναι ένα σύστημα φτιαγμένο από στοιχεία , κάθε ένα από τα οποία έχει μία λειτουργία να επιτελέση σαν αναγκαία συμβολή στη λειτουργία του συστήματος ως συνόλου.

1993 ( S.A.Kauffman )

Η Ζωή είναι μία αναμενόμενη , συλλογικά αυτο-οργανωμένη ιδιότητα των καταλυτικών πολυμερών ενώσεων.

1993 ( A. de Loof )

Η Ζωή ως η ικανότητα επικοινωνίας.

1994 ( Ο ορισμός της ΝΑΣΑ )

Η Ζωή είναι ένα αυτο-συντηρούμενο χημικό σύστημα που έχει την ικανότητα της Δαρβινικής Εξέλιξης.

1994 ( Varela κ.ά. )

Ένα αυτοποιητικό σύστημα είναι οργανωμένο ( ορισμένο ως ενότητα ) σαν ένα δίκτυο διαδικασιών παραγωγής ( σύνθεσης και διάσπασης ) συστατικών τέτοιων που : α) αναγεννώνται συνεχώς και συνειδητοποιούν το δίκτυο που τα παράγει , και β) συνιστούν το σύστημα σαν διακριτή ενότητα στο χώρο που υπάρχουν.

1997 ( F.Hucho & K.Buchner )

Η μεταγραφή της πληροφορίας είναι τόσο θεμελιώδες χαρακτηριστικό της ζωής όσο ο μεταβολισμός και η αναπαραγωγή.

1997 ( H.Baltscheffsky )

Η Ζωή μπορεί πολύ καλά να περιγραφή ως "ροή ενέργειας , ύλης και πληροφορίας".

1997 ( R.S.Root-Bernstein & P.F.Dillon )

Οι ζωντανοί οργανισμοί είναι συστήματα που χαρακτηρίζονται από το ότι είναι πολύ σύνθετα μέσω μίας διαδικασίας οργάνωσης που καθοδηγείται απο μοριακή ( και υψηλότερα επίπεδά της ) συμπληρωματικότητα.