Καθώς αρχίσαμε την εξερεύνηση του Ηλιακού συστήματος στα τέλη του 20ου αιώνα , έγινε φανερό ότι οι περισσότερες επιφάνειες των βραχωδών πλανητών και φεγγαριών έδειχναν μαρτυρίες του ίδιου είδους εντατικής κρατηροποίησης που από παλιά είχαμε παρατηρήσει στη Σελήνη μας. Αυτό ισχύει ειδικά στη περίπτωση του ΕΡΜΗ , σε τμήματα του ΑΡΗ και στα φεγγάρια του ΔΕΙΜΟ και ΦΟΒΟ , στους δορυφόρους του Δία ΚΑΛΛΙΣΤΩ και ΓΑΝΥΜΗΔΗ , σε κάποια από τα μικρότερα φεγγάρια του ΚΡΟΝΟΥ , καθώς επίσης και στους περισσότερους Αστεροειδείς που έχουμε επισκεφθεί. Η μελέτη των Σεληνιακών δειγμάτων που έφεραν οι Αστροναύτες από τη Σελήνη έκαναν αποδεκτή μία ηλικία 3.800.000.000 ετών για το τέλος αυτής της εποχής του Έντονου Βομβαρδισμού. Εάν η ΓΗ υπέστη τον ίδιο βομβαρδισμό , που είναι σχεδόν σίγουρο , τότε είναι απίθανο ότι η ζωή μπορεί να επικράτησε πριν. Οι μεγάλες προσκρούσεις έχουν αναμφίβολα παίξει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και εξέλιξη της ζωής στη ΓΗ.

Πλανήτες και Δορυφόροι που δεν δείχνουν ένα τέτοιο έντονο βομβαρδισμό περιλαμβάνουν την ΑΦΡΟΔΙΤΗ ( ηφαιστειακή δραστηριότητα , συν μία παχιά προστατευτική ατμόσφαιρα ) , τη ΓΗ ( ηφαιστειακή και τεκτονική δράση , ωκεανοί , διάβρωση ) , τμήματα του ΑΡΗ ( ηφαιστειακή δράση , αρχαίο νερό , αιολική διάβρωση και επικάλυψη ) , οι γιγάντιοι αέριοι πλανήτες ( καμμία "ορατή" επιφάνεια ) , και οι δορυφόροι του Δία ΙΩ ( ηφαιστειακή δράση ) και ΕΥΡΩΠΗ ( πάγος , πιθανόν καλύπτοντας ωκεανούς ).

Εμπνεόμενοι από τις εξωγήινες εικόνες , οι γεωλόγοι διπλασίασαν τις προσπάθειές τους να βρούν ίχνη κρατήρων στη Γή. Αυτή η εργασία απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία από την ανακάλυψη της σχέσης μεταξύ του γεγονότος της ευρείας εξαφάνισης ειδών ( πιο γνωστών των Δεινοσαύρων ) που ορίζει το όριο μεταξύ της Κρητιδικής και Τριτογενούς Γεωλογικής περιόδου πριν 65.000.000 χρόνια και μίας υποτιθέμενης μετεωρικής πτώσης. Αυτό το γεγονός ανιχνεύθηκε πρώτα από μία παγκόσμια κατανομή στάχτης και του μετάλλου ΙΡΙΔΙΟΥ ( σπάνιου στη Γή , αλλά συνηθισμένου στους μετεωρίτες ) στο Κ-Τ όριο. Η κατανομή των Τεκτιτών ( υαλώδων δευτερευόντων μικρομετεωριτών ) και εκτιναχθέντων κομματιών πετρωμάτων στη Βόρεια Αμερική εντόπισαν ένα μεγάλο θαμμένο κρατήρα στο ΓΙΟΥΚΑΤΑΝ του Μεξικού. Αυτός είναι ο τρίτος σε μέγεθος κρατήρας που έχει εντοπισθεί.

Προσκρούσεις που αφήνουν κρατήρες διαμέτρου 100 Κm φαίνονται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στις εξαφανίσεις των ειδών , ενώ κρατήρες με διάμετρο κάτω από 50 Κm δεν παίζουν ιδιαίτερο ρόλο.

Ο πρώτος αναγνωρισμένος κρατήρας στη Γή είναι ο κρατήρας ΜΠΑΡΡΙΝΓΚΕΡ στη Αριζόνα των ΗΠΑ , ο οποίος είναι από τους νεότερους και μικρότερους κρατήρες με διάμετρο μόνο 1,2 Km.