ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Όλες οι πληροφορίες για τον φίλο ΓΙΩΡΓΟ ΑΝΤΩΝΙΟΥ προέρχονται από τα βιβλία του και τη προσωπική ιστοσελίδα του:

----------------------------------------------

Ζούμε σ' ένα τόπο με πυκνογραμμένες τις σελίδες της Ιστορίας του. Αρχαία, μεσαιωνική και νεότερη παράδοση, συνυπάρχουν αρμονικά. Προϊστορικές και ιστορικές μνήμες, κάστρα, θέατρα, ακροπόλεις, ιερά και ναοί, πυραμίδες και τάφοι, είναι διάσπαρτα στον Αργολικό χώρο.

Τόπος-θέατρο, με πρωταγωνιστές τους ντόπιους και -σε εναλλασσόμενους ρόλους- τους κατά καιρούς κατακτητές. Καθένας κυρίαρχος άφηνε πίσω του πολιτισμούς, τρόπους ζωής, τέχνες και τεχνικές. Νέα κάστρα και ναούς, μοναστήρια και τζαμιά, γεφύρια, κρήνες και πηγάδια. Χώρους όπου φώλιασε η λαϊκή ψυχή. Μια κοινωνία που ήταν δεμένη με τη φύση, ήταν η ίδια μέρος της φύσης. Δεμένη με την πέτρα, το ξύλο, το χώμα, το νερό. Από αυτά τα ταπεινά υλικά γράφτηκε η ιστορία της αρχιτεκτονικής μας. Νερόμυλοι και ανεμόμυλοι, αλώνια λιοτρίβια και πατητήρια, περιστεριώνες και φούρνοι, λίθινες γούρνες, πλίνθινα και πέτρινα σπίτια, ξωκλήσια και προσκυνητάρια. Κτίσματα-στολίδια, ζυμωμένα με τη δύναμη της ανάγκης για ζωή, τη λαϊκή έμπνευση και σοφία. Έργα απλών καθημερινών ανθρώπων που με περίσσια φαντασία, μεράκι κι ευαισθησία, δημιούργησαν έναν ανεκτίμητο -σήμερα- μνημειακό πλούτο, στηριγμένο στην πατροπαράδοτη οικοδομική τεχνολογία σε εποχές με διαφορετική κοινωνική οργάνωση, τότε που σε προτεραιότητα ήταν ο αγώνας για την καθημερινή επιβίωση.

Περιδιαβαίνοντας κανείς σήμερα τον Αργολικό χώρο, είτε τον οδήγησαν τα βήματα του σε ορεινές είτε σε πεδινές περιοχές, αισθάνεται έντονα τη φθορά και την εγκατάλειψη του μνημειακού μας αυτού πλούτου, που ξεθωριάζει μέρα με τη μέρα, παρασύροντας μαζί του πολύτιμες ιστορικές πηγές και πληροφορίες, τεχνολογικά μυστικά άλλων εποχών, αλλά και μικρές ή μεγαλύτερες ανθρώπινες ιστορίες.

Στη θέση τους ξεφυτρώνουν χωριά και πόλεις απρόσωπες, χωρίς τα βασικά τους αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά και την ιστορικότητα τους. Μεταλλαγμένοι χώροι, αποτέλεσμα βίαιων επεμβάσεων...

Η φωτογραφική έκθεση που παρακολουθείτε δεν διεκδικεί καλλιτεχνικές δάφνες. Η φιλοδοξία της περιορίζεται στην υπόμνηση ότι τα ανθρώπινα αυτά έργα -που τα ακυρώνει ο ίδιος ο άνθρωπος- έχουν ανάγκη τον σεβασμό και την προστασία μας. Σε καιρούς κοσμογονικών αλλαγών και κάτω από τις κρίσιμες πιέσεις που δέχεται ο σύγχρονος άνθρωπος, η απλή αυτή φωτογραφική αναφορά ίσως συγκινήσει, αφυπνίσει, εμπνεύσει, διδάξει ή και νουθετήσει.

Γιώργος Αντωνίου

Ιούνιος 2005

(Πρόλογος στη φωτογραφική έκθεση: "ΜΥΛΟΙ ΤΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ")