ΛΙΜΝΕΣ

Στα 500 μέτρα υψόμετρο, στο βορειοανατολικό άκρο του δήμου Μυκηναίων βρίσκεται το δημοτικό διαμέρισμα Λιμνών. Έχει 920 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία, μετά την εγκατάλειψη της καπνοκαλλιέργειας.

ΤΟ  ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ  ΛΙΜΝΩΝ

Το χωριό Λίμνες βρίσκεται στο βορειανατολικό τμήμα του   νομού Αργολίδας, στα σύνορα με τον νομό Κορινθίας. Σύμφωνα με τον Lehmann (Η. Lehmann-Argolis Landeskunde der Ebene von Argos und ihrer Randgebiete, Athen 1937), το όνομα του χωριού ήταν Λίμνα. Ο Μηλιαράκης [Α. Μηλιαράκης: Γεωγραφία πολιτική , νέα και αρχαία του νομού Αργολίδος και Κορινθίας (Α' έκδοση Αθήνα 1886), (1985)] χρησιμοποιεί δύο ονομασίες Λίμναι και Λίμνες. Το χωριό απέχει 124 χλμ. από την Αθήνα και συνδέεται οδικά με το Άργος (18 χλμ.) και με την Κόρινθο (35 χλμ.). Επίσης διενεργούνται συχνά δρομολόγια του ΚΤΕΛ προς τις δύο πόλεις.

Κατά την διάρκεια της Α' Τουρκοκρατίας(1463 -1686), η περιοχή  των Λιμνών ανήκε στο βιλαέτι (επαρχία) Κορίνθου . Οι Ενετοί που διαδέχθηκαν τους Τούρκους διατήρησαν την Τουρκική διαίρεση και απλά μετονόμασαν τα βιλαέτια σε "territorii". Το 1700, έχουμε απογραφή από τους Ενετούς (απογραφή Νένι), όπου κοντά στην περιοχή των Λιμνών αναφέρεται και η περιοχή   Maculus golemi που   πιθανόν να ήταν οικισμός πολύ κοντά στις Λίμνες. Άλλωστε το επώνυμο Γκολέμης υπάρχει στις Λίμνες.

Κατά την Β' Τουρκοκρατία (1715- 1821), οι Τούρκοι διατήρησαν την παλαιά διοικητική διαίρεση και οι Λίμνες παρέμειναν στο βιλαέτι της Κορίνθου .

Το 1816, κατά τον Πουκεβίλ, οι Λίμνες έχουν 120 οικογένειες και όπως προαναφέραμε ανήκαν στο βιλαέτι της Κορίνθου   (Πουκεβίλ: Voyage en Grece Τομ.V σελ.211-213 και Μ. Σακελλαρίου : Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατία σελ. 101-102).

Ο πληθυσμός του  χωριού μετά την Ελληνική  επανάσταση είχε ως εξής: Το 1833, 738 κατ. και το 1879, 895 κατ. Μετά το 1912, όταν ιδρύθηκε η κοινότητα Λιμνών, ο πληθυσμός έχει ως εξής: Το 1920, 944 κατ., το 1928, 1354 κατ., το 1940, 1555 κατ., το 1951, 1408 κατ., το 1961, 1429 κατ., το 1971,1305 κατ., το 1981,1281 κατ., το 1991,1086 κατ. και το 2001, 920 κάτοικοι.

Το χωριό είναι ορεινό, γεμάτο πέτρα και ελάχιστο χώμα, το οποίο για να συγκρατηθεί και να μπορέσει να καλλιεργηθεί, οι κάτοικοι κατασκεύασαν αναβαθμίδες (πεζούλια). Ανέκαθεν, το νερό στις Λίμνες ήταν λιγοστό, κάτι που δεν επέτρεπε μεγάλες παραγωγές. Μέχρι το 1952, το χωριό υδρευόταν από τα πηγάδια τα οποία ανήκαν στην κοινότητα, αλλά και από πολλά ιδιωτικά. Ακόμη και σήμερα πολλά από αυτά χρησιμοποιούνται κυρίως για το πότισμα των αιγοπροβάτων. Μετά το 1952, το χωριό υδρεύτηκε από τις πηγές της Κολόνιτσας (7 χλμ. ανατολικά των Λιμνών). Το δίκτυο πού   απαιτήθηκε για την μεταφορά του  νερού από τις πηγές αγοράστηκε με χρήματα που  έστειλαν Λιμνιάτες μετανάστες από τις Η.Π.Α. και κατασκευάστηκε με την προσωπική εργασία όλων των κατοίκων. Την δεκαετία του  '80 βρέθηκε νερό από γεωτρήσεις στην είσοδο του  χωριού. Η ηλεκτροδότηση έγινε το 1965.

Το χωριό διαθέτει πληθώρα εκκλησιών με κεντρική   εκκλησία τον ναό της Υπαπαντής του   Χριστού που   οικοδομήθηκε το 1882 (με χρήματα από την οικογένεια Χρήστου  - Πόρτλαντ ΗΠΑ), στον χώρο που   προϋπήρχε ναός της Υπαπαντής. Επίσης, στην είσοδο του   χωριού υπάρχει ο ναός της Αγίας Ειρήνης. Ακόμη υπάρχουν τα εξωκλήσια του   Αγίου Γεωργίου, της Ζωοδόχου   Πηγής, του   Αγίου   Κωνσταντίνου , του   Αγίου   Νικολάου , των Αγίων Θεοδώρων και του   Αγίου   Ιωάννη, όπως και το εξωκλήσι του   Προφήτη Ελισαίου , το οποίο εορτάζει και στην γιορτή  του   Προφήτη Ηλία.

Ερείπια της εκκλησίας του   Αγίου   Ανδρέα υπάρχουν στην ομώνυμη περιοχή . Υπολείμματα εκκλησιών (χρονολογούνται από τον 3ο έως τον 14ο αιώνα) υπάρχουν στο Μιγιό και στην Κολόνιτσα. Οι κάτοικοι του  χωριού μιλούν τα αρβανίτικα, όπως και σε άλλες περιοχές της Αργολιδοκορινθίας και της Αττικής.

Το μνημείο υψώθηκε για να μην ξεχνάμε τους 84 Λιμνιάτες που εκτελέστηκαν τον Μάιο του 1944 από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.