Η περιοχή της Πρόσυμνας είναι μία μικρή κοιλάδα στα βόρεια της Αργολικής πεδιάδας, με την οποία επικοινωνεί μέσω του φαραγγιού της Κλεισούρας. Η γεωγραφική θέση της είναι σημαντική γιατί από αυτή διέρχεται ο πιό σύντομος δρόμος μεταξύ της Κορινθίας και της Αργολίδας ( ΚΟΝΤΟΠΟΡΙΑ).
Η θέση της αυτή σε συνδυασμό με τα γόνιμα εδάφη της και την ύπαρξη αρκετών πηγών νερού ήταν ο λόγος που η κοιλάδα κατοικήθηκε από πολύ νωρίς. Μέσα στο φαράγγι της Κλεισούρας που το διασχίζει ο χείμαρρος Αστερίων, από το 1993 και μετά οι ανασκαφές που διεξάγει η αρχαιολόγος κ.Μαργαρίτα Κουμουζέλη από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας με Πολωνούς αρχαιολόγους από το Πανεπιστήμιο Jagellon της Κρακοβίας σε μία από τις πολλές βραχοσπηλιές της περιοχής έχουν αποκαλύψει ίχνη ανθρώπινης παρουσίας και διαμονής από την Ανώτερη Παλαιολιθική Εποχή (30.000 π.χ.).
Οι ανασκαφές στη βραχοσπηλιά της Κλεισούρας ρίχνουν φώς σε μία όχι πολύ γνωστή περίοδο στην Ελλάδα, τη μετάβαση από τη Μέση στη Ανώτερη Παλαιολιθική. Προσφέρουν μαρτυρίες για το τρόπο που μετακινήθηκαν οι Παλαιολιθικοί άνθρωποι από τη Ανατολία στην Ευρώπη - μέσω του Βοσπόρου, Θράκης, Μακεδονίας, Ηπείρου στη Ιταλία σε μία εποχή που η Αδριατική θάλασσα ήταν πολύ πιο στενή.
Η περιοχή της Πρόσυμνας (Μπερμπάτι) και των γειτονικών Λιμνών απετέλεσε αντικείμενο συστηματικής επιφανειακής αρχαιολογικής έρευνας από το Σουηδικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο με επικεφαλής την κ. BERIT WELLS και με συνεργασία του Αμερικανού CURTIS RUNNELS και του Γερμανού EBERHARD ZANGGER. Η έρευνα αυτή έδωσε μία γενική εικόνα της ανθρώπινης παρουσίας στη κοιλάδα της Πρόσυμνας που ξεκινά από τη Παλαιολιθική περίοδο και συνεχίζεται μέχρι σήμερα όχι όμως πάντα με τον ίδιο τρόπο.
Η ανθρώπινη παρουσία γίνεται για πρώτη φορά σημαντική στη Τελική Νεολιθική περίοδο (περίπου στη 4η χιλιετία π.χ.) όπου για πρώτη φορά εμφανίζεται έντονο το πρόβλημα της διάβρωσης του εδάφους , ένα φαινόμενο που θα επαναληφθεί αρκετές φορές και έχει διαμορφώσει σε σημαντικό βαθμό τη σημερινή Αργολίδα. Πιθανόν αιτός ο πρώτος κύκλος διάβρωσης οφείλεται στο ότι οι τότε άνθρωποι αρχίζουν να καλλιεργούν τις πλαγιές των λόφων σε συνδυασμό με την αύξηση της κτηνοτροφίας. Αυτή είναι η αιτία πιθανόν που στην επόμενη περίοδο, την Πρώϊμη και Μέση Ελλαδική περίοδο παρατηρείται περιορισμός της ανθρώπινης δραστηριότητας μόνο κοντά στους χειμάρρους και τις πηγές.
Η Μυκηναϊκή περίοδος χαρακτηρίζεται απο μία μεγάλη αύξηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στη κοιλάδα. Η Πρόσυμνα αποτελεί για το μεγάλο Μυκηναϊκό κέντρο των ΜΥΚΗΝΩΝ μία σημαντική περιοχή παραγωγής αγροτικών αγαθών (κυρίως ελαιολάδου, όπως και σήμερα) . Η σημασία της περιοχής φαίνεται ιδιαίτερα από το γεγονός ότι κατασκευάζεται ένα εκτεταμένο οδικό δίκτυο στη περιοχή όπως φαίνεται από το σωζόμενο αρχαίο δρόμο σε έκταση πάνω από 2 Km , ένα από τα πιό σημαντικά διατηρημένα τεχνικά έργα της Μυκηναϊκής εποχής. Παρόλες όμως τις προσπάθειες προστασίας του εδάφους που επιχειρούν οι Μυκηναίοι, το τέλος της Μυκηναϊκής εποχής χαρακτηρίζεται από εκτεταμένες περιβαλλοντικές καταστροφές και απώλειες εδαφών, που έχουν σαν αποτέλεσμα την εγκατάλειψη των ημιορεινών περιοχών, και εκτεταμένες προσχώσεις στον κάμπο της Αργολίδας που μετατοπίζουν τη παραλία πάνω από 1 km (όπως διαπιστώθηκε απο γεωαρχαιολογικές μελέτες στη περιοχή της ΤΙΡΥΝΘΑΣ).
Ο παραπάνω κύκλος : Διάβρωση εδάφους-Μείωση πληθυσμού-Αποκατάσταση εδαφών-Αύξηση του πληθυσμού επαναλαμβάνεται και στις επόμενες περιόδους.Η Ρωμαϊκή περίοδος είναι μία περίοδος ακμής που χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μίας μεγάλης Ρωμαϊκής βίλλας με λουτρά και δεξαμενή, όπως περίοδοι ακμής είναι η ΜεσοΒυζαντινή και η Φραγκική περίοδος, όπου η περιοχή ελέγχεται από το κάστρο του Αγιονοριού.
